Visualizzazione post con etichetta Seconda Settimana di Quaresima. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta Seconda Settimana di Quaresima. Mostra tutti i post

sabato 3 marzo 2018

Sabato della Seconda Settimana di Quaresima - Stazione ai Santi Marcellino e Pietro


INTROITUS
Ps 18:8.- Lex Dómini irreprehensíbilis, convértens ánimas: testimónium Dómini fidéle, sapiéntiam præstans párvulis.  ~~  Ps 18:2. - Coeli enárrant glóriam Dei: et ópera mánuum eius annúntiat firmaméntum.  ~~  Glória  ~~  Lex Dómini irreprehensíbilis, convértens ánimas: testimónium Dómini fidéle, sapiéntiam præstans párvulis.

Ps 18:8.- La legge del Signore è perfetta, essa converte le anime; la testimonianza del Signore è fedele: essa dà sapienza ai pargoli.  ~~  Ps 18:2. - I cieli narrano la gloria di Dio; e il firmamento narra l'opera delle sue mani.  ~~  Gloria  ~~  La legge del Signore è perfetta, essa converte le anime; la testimonianza del Signore è fedele: essa dà sapienza ai pargoli.

ORATIO
Orémus.
Da, quaesumus, Dómine, nostris efféctum ieiúniis salutárem: ut castigátio carnis assúmpta, ad nostrárum vegetatiónem tránseat animárum. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
Concedi, o Signore, un salutare effetto ai nostri digiuni; affinché l'intrapresa mortificazione del corpo, si cambi in vigoria dell'anima. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

LECTIO
Léctio libri Genesis.
Gen 27:6-40
In diébus illis: Dixit Rebécca fílio suo Iacob: Audívi patrem tuum loquéntem cum Esau fratre tuo, et dicéntem ei: Affer mihi de venatióne tua, et fac cibos, ut comédam et benedícam tibi coram Dómino, ántequam móriar. Nunc ergo, fili mi, acquiésce consíliis meis: et pergens ad gregem, affer mihi duos hædos óptimos, ut fáciam ex eis escas patri tuo, quibus libénter véscitur: quas cum intúleris et coméderit, benedícat tibi, priúsquam moriátur. Cui ille respóndit: Nosti, quod Esau, frater meus, homo pilósus sit, et ego lenis: si attrectáverit me pater meus et sénserit, tímeo, ne putet me sibi voluísse illúdere, et indúcam super me maledictiónem pro benedictióne. Ad quem mater: In me sit, ait, ista male díctio, fili mi: tantum audi vocem meam, et pergens affer quæ dixi. Abiit, et áttulit, dedítque matri. Parávit illa cibos, sicut velle nóverat patrem illíus. Et véstibus Esau valde bonis, quas apud se habébat domi, índuit eum: pelliculásque hædórum circúmdedit mánibus, et colli nuda protéxit. Dedítque pulméntum, et panes, quos cóxerat, trádidit. Quibus illátis, dixit: Pater mi! At ille respóndit: Audio. Quis es tu, fili mi? Dixítque Iacob: Ego sum primogénitus tuus Esau: feci, sicut præcepísti mihi: surge, sede, et cómede de venatióne mea, ut benedícat mihi ánima tua. Rursúmque Isaac ad fílium suum: Quómodo, inquit, tam cito inveníre potuísti, fili mi? Qui respóndit: Volúntas Dei fuit, ut cito occúrreret mihi quod volébam. Dixítque Isaac: Accéde huc, ut tangam te, fili mi, et probem, utrum tu sis fílius meus Esau, an non. Accéssit ille ad patrem, et palpáto eo, dixit Isaac: Vox quidem vox Iacob est, sed manus manus sunt Esau. Et non cognóvit eum, quia pilósæ manus similitúdinem maióris exprésserant. Benedícens ergo illi, ait: Tu es fílius meus Esau? Respóndit: Ego sum. At ille: Affer mihi, inquit, cibos de venatióne tua, fili mi, ut benedícat tibi ánima mea. Quos cum oblátos comedísset, óbtulit ei étiam vinum. Quo hausto, dixit ad eum: Accéde ad me, et da mihi ósculum, fili mi. Accéssit, et osculátus est eum. Statímque ut sensit vestimentórum illíus fragrántiam, benedícens illi, ait: Ecce, odor fílii mei sicut odor agri pleni, cui benedíxit Dóminus. Det tibi Deus de rore coeli, et de pinguédine terræ abundántiam fruménti et vini. Et sérviant tibi pópuli, et ad orent te tribus: esto dóminus fratrum tuórum, et incurvéntur ante te fílii matris tuæ. Qui male díxerit tibi, sit ille maledíctus: et qui benedíxerit tibi, benedictiónibus repleátur. Vix Isaac sermónem impléverat, et egrésso Iacob foras, venit Esau, coctósque de venatióne cibos íntulit patri, dicens: Surge, pater mi, et cómede de venatióne fílii tui, ut benedícat mihi ánima tua. Dixítque illi Isaac: Quis enim es tu? Qui respóndit: Ego sum fílius tuus primogénitus Esau. Expávit Isaac stupóre veheménti, et ultra quam credi potest, admírans, ait: Quis ígitur ille est, qui dudum captam venatiónem áttulit mihi, et comédi ex ómnibus, priúsquam tu veníres? Benedixíque ei, et erit benedíctus. Audítis Esau sermónibus patris, irrúgiit clamóre magno, et consternátus, ait: Bénedic etiam et mihi, pater mi. Qui ait: Venit germánus tuus fraudulénter, et accépit benedictiónem tuam. At ille subiunxit: Iuste vocátum est nomen eius Iacob: supplantávit enim me en áltera vice: primogénita mea ante tulit, et nunc secúndo surrípuit benedictiónem meam. Rursúmque ad patrem: Numquid non reservásti, ait, et mihi benedictiónem? Respóndit Isaac: Dóminum tuum illum constítui, et omnes fratres eius servitúti illíus subiugávi: fruménto et vino stabilívi eum, et tibi post hæc, fili mi, ultra quid fáciam? Cui Esau: Num unam, inquit, tantum benedictiónem habes, pater? mihi quoque óbsecro ut benedícas. Cumque eiulátu magno fleret, motus Isaac, dixit ad eum: In pinguédine terræ, et in rore coeli désuper erit benedíctio tua.

Cosi Rebecca disse al suo figlio Giacobbe: «Ho sentito tuo padre parlare con Esaù tuo fratello e dirgli: “Portami della cacciagione, e fammi una pietanza, affinché io ne mangi, e ti benedica dinanzi a Dio prima di morire”. Or dunque, figlio mio, attienti ai miei consigli: Va' alla greggia e portomi due buoni capretti, affinché io ne faccia pel tuo padre pietanze di suo gusto e poi, quando tu gliele avrai portate ed egli ne avrà mangiato, ti benedica prima di morire». Giacobbe rispose: «Tu sai che Esaù mio fratello è peloso, ed io liscio; se per caso mio padre mi palpa e mi riconosce, temo che pensi che io abbia voluto burlarlo, e così mi tiri addosso maledizione, invece di benedizione». E la madre a lui: «Ricada pure su di me tale maledizione, figlio mio; tu però -ascoltami: va' e porta quanto t'ho detto». Egli dunque li andò a prendere, li portò alla madre, la quale ne preparò le pietanze che sapeva gradite al padre di lui. Poi fece indossare a Giacobbe il miglior vestito di Esaù, che teneva riposto, e colle pelli dei capretti gli rivestì le mani e il liscio collo di lui; finalmente gli diede pietanze e pani da lei preparati. Giacobbe, portata ogni cosa ad Isacco, gli disse: «Padre mio». Ed egli: «Ascolto. Chi sei tu, figlio mio?». E Giacobbe: «Io sono il tuo primogenito Esaù: ho fatto quanto mi hai comandato: alzati, siedi e mangia della mia caccia, affinché l'anima tua mi benedica». E 'Isacco replicò al figlio: «Come, figliol mio, hai potuto trovarne così presto?». L'altro rispose: «Fu volere di Dio che m'imbattessi subito in ciò che bramavo». E Isacco: «Accostati, che ti tasti, o figlio mio, e riconosca se tu sei o no il mio figlio Esaù». Allora egli s'accostò al padre, il quale, tastato che l'ebbe, disse: «La voce è di Giacobbe, ma le mani son d'Esaù». Così non lo riconobbe, perché le mani di lui eran pelose come quelle del fratello maggiore. Benedicendolo disse: «Sei tu proprio il mio figlio Esaù?». L'altro rispose «Si». E il padre: «Dammi le pietanze della tua caccia, o figlio mio, affinché l'anima mia ti benedica». Giacobbe lo servì, e, quando il padre ebbe mangiato, gli portò anche il vino. Bevuto che ebbe il vino, Isacco gli disse: «Accostati a me e dammi un bacio, figlio mio. Giacobbe s'accostò e lo baciò. E Isacco, odorò la fragranza del vestito di lui, e lo benedisse dicendo: «Ecco l'odore del mio figlio è come l'odore d'un fiorito campo benedetto da Dio! Dio ti doni la rugiada del cielo e l'ubertosità della terra, abbondanza di frumento e di vino. A te servano i popoli, a te s'inchinino le genti. Sii superiore ai tuoi fratelli. E si inchinino davanti a te i figli di tua madre. Maledetto chi ti maledice e benedetto chi ti benedice». Appena Isacco aveva finite queste parole, e Giacobbe se n'era andato, tornò Esaù, e preparate le pietanze della sua caccia, le portò al padre, dicendo: «Alzati, padre mio, e mangia della caccia del tuo figlio affinché l'anima tua mi benedica». E Isacco: «Ma chi sei tu?». Egli rispose: «Son Esaù, il tuo figlio primogenito». Isacco inorridì, oppresso da grande stupore, e, fuori di sé dalla meraviglia, disse: «E allora chi è colui che mi ha già portato la caccia fatta? Io ho mangiato di tutto prima che tu venissi: e l'ho benedetto, e resterà benedetto». Udite le parole del padre, Esaù diede in un grido spaventoso, e costernato disse: «Benedici anche me, padre mio!». Isacco rispose: «Il tuo fratello è venuto con inganno e si è presa la tua benedizione»; ed Esaù: «Con ragione gli fu posto il nome di Giacobbe, infatti mi ha soppiantato per la seconda volta; mi tolse già la mia primogenitura ed ora mi ha tolta la mia benedizione». Poi disse: «Non hai serbato una benedizione anche per me? ». Isacco rispose: «Io l'ho fatto superiore a te, ed ho assoggettati al suo servizio tutti i suoi fratelli, l'ho provvisto di frumento e di vino; ed ora che potrei fare per te, o mio figlio?». Esaù gli disse: «Non hai che una benedizione sola, o padre? Benedici anche me, te ne scongiuro!». E siccome Esaù piangeva ad alte grida, Isacco, mosso a compassione, gli disse: «Ecco, nella fecondità della terra e nella rugiada del cielo sarà la tua benedizione».

GRADUALE
Ps 91:2-3
Bonum est confitéri Dómino: et psállere nómini tuo, Altíssime.
V. Ad annuntiándum mane misericórdiam tuam, et veritátem tuam per noctem.

E’ bene rendere grazie al Signore, inneggiare al tuo nome, o Altissimo.
V. Per annunziare nel mattino il tuo amore, la tua verità nella notte.

EVANGELIUM
Sequéntia   sancti Evangélii secúndum Lucam.
Luc 15:11-32
In illo témpore: Dixit Iesus pharisaeis et scribis parábolam istam: Homo quidam hábuit duos fílios, et dixit adolescéntior ex illis patri: Pater, da mihi portiónem substántiæ, quæ me cóntingit. Et divísit illis substántiam. Et non post multos dies, congregátis ómnibus, adolescéntior fílius péregre proféctus est in regiónem longínquam, et ibi dissipávit substántiam suam vivéndo luxurióse. Et postquam ómnia consummásset, facta est fames válida in regióne illa, et ipse coepit egére. Et ábiit, et adhaesit uni cívium regiónis illíus. Et misit illum in villam suam, ut pásceret porcos. Et cupiébat implére ventrem suum de síliquis, quas porci manducábant: et nemo illi dabat. In se autem revérsus, dixit: Quanti mercennárii in domo patris mei abúndant pánibus, ego autem hic fame péreo? Surgam, et ibo ad patrem meum, et dicam ei: Pater, peccávi in coelum et coram te: iam non sum dignus vocari fílius tuus: fac me sicut unum de mercennáriis tuis. Et surgens venit ad patrem suum. Cum autem adhuc longe esset, vidit illum pater ipsíus, et misericórdia motus est, et accúrrens cécidit super collum eius, et osculátus est eum. Dixítque ei fílius: Pater, peccávi in coelum et coram te, iam non sum dignus vocari fílius tuus. Dixit autem pater ad servos suos: Cito proférte stolam primam, et indúite illum, et date ánulum in manum eius, et calceaménta in pedes eius: et addúcite vítulum saginátum et occídite, et manducémus et epulémur, quia hic fílius meus mórtuus erat, et revíxit: períerat, et invéntus est. Et coepérunt epulári. Erat autem fílius eius senior in agro: et cum veníret, et appropinquáret dómui, audívit symphóniam et chorum: et vocávit unum de servis, et interrogávit, quid hæc essent. Isque dixit illi: Frater tuus venit, et occídit pater tuus vítulum saginátum, quia salvum illum recépit. Indignátus est autem, et nolébat introíre. Pater ergo illíus egréssus, coepit rogáre illum. At ille respóndens, dixit patri suo: Ecce, tot annis sérvio tibi, et numquam mandátum tuum præterívi, et numquam dedísti mihi hædum, ut cum amícis meis epulárer: sed postquam fílius tuus hic, qui devorávit substántiam suam cum meretrícibus, venit, occidísti illi vítulum saginátum. At ipse dixit illi: Fili, tu semper mecum es, et ómnia mea tua sunt: epulári autem et gaudére oportébat, quia frater tuus hic mórtuus erat, et revíxit: períerat, et invéntus est.

In quel tempo Gesù disse ai Farisei e agli Scribi questa parabola: «Un uomo aveva due figliuoli, e il più giovane di essi disse al padre: “Padre, dammi la parte dei beni che mi spetta”. E divise tra loro il patrimonio. Dopo alcuni giorni, messa insieme ogni cosa, il figlio minore emigrò in lontano paese, e là scialacquò il suo, vivendo dissolutamente. E come ebbe dato fondo ad ogni cosa, venne in quel paese una grande carestia ed egli cominciò a mancare del necessario. Andò allora a servizio di uno degli abitanti del paese, che lo mandò nei suoi campi a badare ai porci. E bramava d'empire il ventre colle ghiande che mangiavano i porci, ma nessuno gliene dava. Allora rientrato in sé disse: “Quanti garzoni in casa di mio padre han pane in abbondanza, mentre io qui muoio di fame! M'alzerò, e andrò da mio padre, e gli dirò: Padre, ho peccato contro il cielo e contro di te, non son più degno d'esser chiamato tuo figlio; trattami come uno dei tuoi garzoni”. E, alzatosi, andò da suo padre. Era ancor lontano quando suo padre lo vide, e ne restò commosso, gli corse incontro e gli si gettò al collo e lo baciò. E il figlio gli disse: “Padre, ho peccato contro il cielo e contro di te; non son più degno di essere chiamato tuo figlio”. Ma il padre ordinò ai suoi servi: “Presto, portate qua la veste più bella, rivestitelo e mettetegli al dito l'anello ed ai piedi i calzari: prendete il vitello più grasso e ammazzatelo; e si mangi e si banchetti, perché questo mio figlio era morto ed è risuscitato; era perduto ed è stato ritrovato”. Così cominciarono a far grande festa. Ora il figlio maggiore era in campagna, e quando di ritorno fu vicino a casa, sentì sonare e danzare; chiamò perciò uno dei servi e gli domandò che volessero dire quelle cose. Ed egli rispose: “È tornato tuo fratello; e tuo padre ha ammazzato il vitello grasso perché lo ha riavuto sano”. Allora costui montò in collera e non voleva entrare, e suo padre dovette uscire a pregarnelo. Ma rispose al padre suo: “Ecco, da tanti anni io ti servo, e non ho mai trasgredito un tuo comando, eppure non mi hai dato neppure un capretto da godermelo cogli amici, ma appena è arrivato questo tuo figlio che ha divorato tutta la sua parte con le meretrici, hai per lui ammazzato il vitello grasso". E il padre a lui: “Figlio, tu stai sempre con me e tutto il mio è tuo; ma era giusto banchettare e far festa, perché questo tuo fratello era morto e tornò in vita, era perduto ed è stato ritrovato"».

OFFERTORIUM
Ps 12:4-5
Illúmina óculos meos, ne umquam obdórmiam in morte: ne quando dicat inimícus meus: Præválui advérsus eum.

Da' luce ai miei occhi, Signore, perché non mi addormenti nella morte, e così non dica il mio nemico: «Su di lui ho prevalso!».

SECRETA
His sacrifíciis, Dómine, concéde placátus: ut, qui própriis orámus absólvi delíctis, non gravémur extérnis. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Placato da questi doni, fa', o Signore, che pregando di essere liberati dai nostri delitti, non abbiamo ad essere onerati da quelli altrui. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

PRÆFATIO DE QUADRAGESIMA
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui corporáli ieiúnio vitia cómprimis, mentem élevas, virtútem largíris et proemia: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes

È veramente degno e giusto, conveniente e salutare, che noi, sempre e in ogni luogo, Ti rendiamo grazie, o Signore Santo, Padre Onnipotente, Eterno Iddio: Che col digiuno corporale raffreni i vizii, sollevi la mente, largisci virtù e premii: per Cristo nostro Signore. Per mezzo di Lui, la tua maestà lodano gli Angeli, adorano le Dominazioni e tremebonde le Potestà. I Cieli, le Virtù celesti e i beati Serafini la celebrano con unanime esultanza. Ti preghiamo di ammettere con le loro voci anche le nostre, mentre supplici confessiamo dicendo

COMMUNIO
Luc 15:32
Opórtet te, fili, gaudére, quia frater tuus mórtuus fúerat, et revíxit: períerat, et invéntus est.

Figlio, devi gioire, perché tuo fratello era morto, ed è risuscitato; s'era perduto, ed è stato ritrovato.

POSTCOMMUNIO
Orémus.
Sacraménti tui, Dómine, divína libátio, penetrália nostri cordis infúndat: et sui nos partícipes poténter effíciat. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
Questo divino sacramento, o Signore, penetri profondamente nel nostro cuore e ci faccia in abbondanza partecipi del suo frutto. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

ORATIO SUPER POPULUM
Orémus.
V.  Humiliáte cápita vestra Deo.
Famíliam tuam, quaesumus, Dómine, contínua pietáte custódi: ut, quæ in sola spe grátiæ coeléstis innítitur, coelésti étiam protectióne muniátur. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
V.  Inchinatevi davanti a Dio.
Custodisci sempre, o Signore, la tua famiglia affinché essa, che si appoggia soltanto sulla speranza della tua celeste grazia, sia pure munita della tua divina protezione. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.



venerdì 2 marzo 2018

Venerdì della Seconda Settimana di Quaresima - Stazione a San Vitale

La vicenda di Giuseppe venduto dai fratelli e la parabola dei vignaiuoli omicidi sono figure della Passione del Cristo venduto da Giuda, consegnato ai Romani dai Giudei e ucciso da coloro cui Dio, nell'antica alleanza, aveva affidato la sua vigna, Israele. Il deicidio ha fatto sì che i Giudei fossero e siano temporaneamente espulsi dal regno di Dio, la Chiesa, e che vi siano stati chiamati i pagani a prenderne possesso. 



PROPRIUM MISSAE

INTROITUS
Ps 16:15.- Ego autem cum iustítia apparébo in conspéctu tuo: satiábor, dum manifestábitur glória tua.  ~~  Ps 16:1.- Exáudi, Dómine, iustitiam meam: inténde deprecatióni meæ.  ~~  Glória  ~~  Ego autem cum iustítia apparébo in conspéctu tuo: satiábor, dum manifestábitur glória tua.

Ps 16:15.- Io nella santità, vedrò il tuo volto; mi sazierò, al risvegliarmi, delle tue sembianze.  ~~  Ps 16:1.- Ascolta, o Signore, la giustizia; porgi l'orecchio al mio gemito.  ~~  Gloria  ~~  Io nella santità, vedrò il tuo volto; mi sazierò, al risvegliarmi, delle tue sembianze.

ORATIO
Orémus.
Da, quaesumus, omnípotens Deus: ut, sacro nos purificánte ieiúnio, sincéris méntibus ad sancta ventúra fácias perveníre. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
Concedici. o Dio onnipotente, che, purificati dal sacro digiuno, possiamo arrivare con coscienza retta alle prossime sante solennità. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

LECTIO
Léctio libri Genesis.
Gen 37:6-22
In diébus illis: Dixit Ioseph frátribus suis: Audíte sómnium meum, quod vidi: Putábam nos ligáre manípulos in agro: et quasi consúrgere manípulum meum et stare, vestrósque manípulos circumstántes adoráre manípulum meum. Respondérunt fratres eius: Numquid rex noster eris? aut subiiciémur dicióni tuæ? Hæc ergo causa somniórum atque sermónum, invídiæ et ódii fómitem ministrávit. Aliud quoque vidit sómnium, quod narrans frátribus, ait: Vidi per sómnium, quasi solem et lunam et stellas úndecim adoráre me. Quod cum patri suo et frátribus rettulísset, increpávit eum pater suus, et dixit: Quid sibi vult hoc sómnium, quod vidísti? Num ego et mater tua et fratres tui adorábimus te super terram? Invidébant ei igitur fratres sui: pater vero rem tácitus considerábat. Cumque fratres illíus in pascéndis grégibus patris moraréntur in Sichem, dixit ad eum Israël: Fratres tui pascunt oves in Síchimis: veni, mittam te ad eos. Quo respondénte: Præsto sum, ait ei: Vade et vide, si cuncta próspera sint erga fratres tuos et pécora: et renúntia mihi, quid agatur. Missus de valle Hebron, venit in Sichem: invenítque eum vir errántem in agro, et interrogávit, quid quaereret. At ille respóndit: Fratres meos quæro: índica mihi, ubi pascant greges. Dixítque ei vir: Recessérunt de loco isto: audívi autem eos dicéntes: Eámus in Dóthain. Perréxit ergo Ioseph post fratres suos, et invénit eos in Dóthain. Qui cum vidíssent eum procul, ántequam accéderet ad eos, cogitavérunt illum occídere, et mútuo loquebántur: Ecce, somniátor venit; veníte, occidámus eum, et mittámus in cistérnam véterem, dicemúsque: Fera péssima devorávit eum: et tunc apparébit, quid illi prosint sómnia sua. Audiens autem hoc Ruben, nitebátur liberáre eum de mánibus eórum, et dicébat: Non interficiátis ánimam eius, nec effundátis sánguinem: sed proiícite eum in cistérnam hanc, quæ est in solitúdine, manúsque vestras serváte innóxias: hoc autem dicébat, volens erípere eum de mánibus eórum, et réddere patri suo.

In quel tempo: Giuseppe disse ai suoi undici fratelli: «Udite il sogno che ho fatto. Noi stavamo legando i covoni nel campo, ed ecco il mio covone star ritto e ben fermo, e i vostri invece fargli corona e chinarsi al mio». Allora i fratelli gli dissero: «Che forse tu sarai nostro re e noi dovremo stare a te soggetti?». Così questi sogni e questi discorsi accrebbero l'invidia e l'odio. Egli ebbe ancora un altro sogno, e raccontandolo ai fratelli, disse: «Mi sembrava, in sogno, che il sole, la luna e undici stelle si inchinassero a me». Avendolo raccontato al padre e ai fratelli, suo padre lo sgridò, dicendo: «Che vuoi dire questo sogno che hai avuto? Forse che io, tua madre, e i tuoi fratelli dovremo venire ad inchinarci a te fino a terra?». Mentre per questo i fratelli gli portavano invidia, il padre stava ad osservare la cosa. Or mentre i suoi fratelli stavano a pascere i greggi del padre in Sichem, Israele disse a Giuseppe: «I tuoi fratelli pascolano le pecore in Sichem: vieni, che ti manderò da loro». Ed avendo egli risposto: «Eccomi», Giacobbe gli disse: «Va' a vedere se tutto va bene relativamente ai tuoi fratelli e al bestiame, e portami le notizie di quanto avviene». Mandato dalla valle di Ebron, Giuseppe arrivò a Sichem. Mentre andava errando per i campi, incontrò un uomo il quale gli domandò che cercasse. Egli rispose: «I miei fratelli: insegnami dove siano a pascolare». Quell'uomo gli rispose: «Sono partiti di qui, e li ho sentiti dire: Andiamo a Dòtain». Allora Giuseppe andò sulle orme dei fratelli e li trovò a Dòtain. Essi lo scorsero da lontano, e avanti che s'avvicinasse, disegnarono di ucciderlo, e dicevansi l'uno all'altro: «Ecco, viene il sognatore! Suvvia ammazziamolo e gettiamolo in una vecchia cisterna, e poi diremo: “Una fiera crudele lo ha divorato”•e allora si vedrà a che riescano i suoi sogni». Ma Ruben, udito questo, si sforzava di liberarlo dalle loro mani, e diceva: «Non lo ammazzate, non versate il suo sangue, ma gettatelo in questa cisterna che è nel deserto, e non mettetegli le mani addosso». E diceva questo perché voleva liberarlo dalle loro mani e restituirlo a suo padre.

GRADUALE
Ps 119:1-2
Ad Dóminum, cum tribulárer, clamávi, et exaudívit me.
V. Dómine, líbera ánimam meam a lábiis iníquis et a lingua dolósa.

Nella mia angoscia ho invocato il Signore, ed egli mi ha risposto.
V. Libera, o Signore, l'anima mia, da un labbro di menzogna, da una lingua d'inganno.

TRACTUS
Ps 102:10
Dómine, non secúndum peccáta nostra, quæ fécimus nos: neque secúndum iniquitátes nostras retríbuas nobis
Ps 78:8-9
Dómine, ne memíneris iniquitátum nostrárum antiquárum: cito antícipent nos misericórdiæ tuæ, quia páuperes facti sumus nimis. (Hic genuflectitur)
V. Adiuva nos, Deus, salutáris noster: et propter glóriam nóminis tui, Dómine, líbera nos: et propítius esto peccátis nostris, propter nomen tuum.

Non trattarci, Signore, secondo i nostri errori, non punirci secondo le nostre colpe.
V. Non ricordarti con noi delle colpe antiche: presto ci venga incontro il tuo affetto, perché siamo molto deboli.
V. Aiutaci, o Dio della salvezza: e per la gloria del tuo nome, liberaci, Signore: e perdona i nostri errori per amore del tuo nome.

EVANGELIUM
Sequéntia   sancti Evangélii secúndum Matthaeum
Matt 21:33-46
In illo témpore: Dixit Iesus turbis Iudæórum et princípibus sacerdótum parábolam hanc: Homo erat paterfamílias, qui plantávit víneam, et sepem circúmdedit ei, et fodit in ea tórcular, et ædificávit turrim, et locávit eam agrícolis, et péregre proféctus est. Cum autem tempus frúctuum appropinquásset, misit servos suos ad agrícolas, ut accíperent fructus eius. Et agrícolæ, apprehénsis servis eius, alium cecidérunt, alium occidérunt, álium vero lapidavérunt. Iterum misit álios servos plures prióribus, et fecérunt illis simíliter. Novíssime autem misit ad eos fílium suum, dicens: Verebúntur fílium meum. Agrícolæ autem vidéntes fílium, dixérunt intra se: Hic est heres, veníte, occidámus eum, et habébimus hereditátem eius. Et apprehénsum eum eiecérunt extra víneam, et occidérunt. Cum ergo vénerit dóminus víneæ, quid fáciet agrícolis illis? Aiunt illi: Malos male perdet: et víneam suam locábit áliis agrícolis, qui reddant ei fructum tempóribus suis. Dicit illis Iesus: Numquam legístis in Scriptúris: Lápidem, quem reprobavérunt ædificántes, hic factus est in caput ánguli? A Dómino factum est istud, et est mirábile in óculis nostris. Ideo dico vobis, quia auferétur a vobis regnum Dei, et dábitur genti faciénti fructus eius. Et qui cecíderit super lápidem istum, confringétur: super quem vero cecíderit, cónteret eum. Et cum audíssent príncipes sacerdótum et pharisaei parábolas eius, cognovérunt, quod de ipsis díceret. Et quæréntes eum tenére, timuérunt turbas: quóniam sicut Prophétam eum habébant.

In quel tempo Gesù disse alle turbe dei Giudei e ai capi dei Sacerdoti questa parabola: «C'era un padrone il quale piantò una vigna, la cinse di siepe, vi scavò un frantoio, vi edificò una torre, la diede a lavorare ai coloni e se ne andò via lontano. Or quando si avvicinò il tempo dei frutti, mandò i suoi servi dai coloni per ricevere i frutti di essa. Ma i coloni, presi quei servitori, chi bastonarono, chi ammazzarono e chi lapidarono. Mandò di nuovo altri servi in maggior numero dei primi, e coloro li trattarono allo stesso modo. Finalmente mandò loro il suo figliuolo, dicendo: “Avran riguardo a mio figlio”. Ma i coloni, visto il figliuolo, dissero tra di loro: “Questo è l'erede; venite, ammazziamolo, e così ci prenderemo la sua eredità”. E afferratolo, lo cacciarono fuori della vigna e l'uccisero. Or quando verrà il padrone della vigna che farà a quei coloni?». Rispondono: «Farà malamente perire gli scellerati ed allogherà la vigna ad altri coloni che gliene rendano il frutto a suo tempo». Dice loro Gesù: «Non avete mai letto nelle Scritture: “La pietra che gli edificatori hanno rigettata è divenuta pietra angolare? Ciò è stato fatto dal Signore ed è meraviglioso agli occhi nostri”. Per questo vi dico: Vi sarà tolto il regno di Dio e sarà dato a gente che ne produca i frutti. E chi cadrà sopra questa pietra, si sfracellerà; e su chi essa cadrà, sarà stritolato». E i principi dei Sacerdoti e i Farisei, udite le sue parole, compresero che parlava di loro; e cercaron di catturarlo; ma ebbero paura delle turbe che lo tenevano qual profeta.

OFFERTORIUM
Ps 39:14; 39:15
Dómine, in auxílium meum réspice: confundántur et revereántur, qui quærunt ánímam meam, ut áuferant eam: Dómine, in auxílium meum réspice.

Dio, vieni presto a liberarmi: abbiano vergogna e disonore quelli che attentano alla mia vita. Dio, vieni presto a liberarmi.

SECRETA
Hæc in nobis sacrifícia, Deus, et actióne permáneant, et operatióne firméntur. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

O Signore, rimanga in noi l'efficacia di questo sacrificio e trovi conferma nelle nostre opere. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

PRÆFATIO DE QUADRAGESIMA
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui corporáli ieiúnio vitia cómprimis, mentem élevas, virtútem largíris et proemia: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes

È veramente degno e giusto, conveniente e salutare, che noi, sempre e in ogni luogo, Ti rendiamo grazie, o Signore Santo, Padre Onnipotente, Eterno Iddio: Che col digiuno corporale raffreni i vizii, sollevi la mente, largisci virtú e premii: per Cristo nostro Signore. Per mezzo di Lui, la tua maestà lodano gli Angeli, adorano le Dominazioni e tremebonde le Potestà. I Cieli, le Virtú celesti e i beati Serafini la célebrano con unanime esultanza. Ti preghiamo di ammettere con le loro voci anche le nostre, mentre supplici confessiamo dicendo

COMMUNIO
Ps 11:8
Tu, Dómine, servábis nos, et custódies nos a generatióne hac in ætérnum.

O Signore, Tu ci custodirai e ci salverai per sempre da questa perfida genia.

POSTCOMMUNIO
Orémus.
Fac nos, quaesumus, Dómine: accépto pígnore salútis ætérnæ, sic téndere congruénter; ut ad eam perveníre póssimus. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
Fa' , o Signore, te ne preghiamo, che dopo aver ricevuto il pegno dell'eterna salvezza, ad essa così tendiamo da raggiungerla. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

ORATIO SUPER POPULUM
Orémus.
V. Humiliáte cápita vestra Deo.
Da, quaesumus, Dómine, pópulo tuo salútem mentis et córporis: ut, bonis opéribus inhæréndo, tuæ semper virtútis mereátur protectióne deféndi. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
V. Inchinatevi davanti a Dio.
Da', o Signore, al tuo popolo sanità di mente e di corpo; affinché, attendendo alle buone opere, meriti di essere sempre protetto dalla tua potenza. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.


giovedì 1 marzo 2018

Giovedì della Seconda Settimana di Quaresima - Stazione a Santa Maria in Trastevere

La vicenda di Lazzaro e del ricco epulone ci insegna a non confidare nell'uomo, nelle ricchezze e nei piaceri del mondo ma solamente in Dio fine ultimo della nostra vita. Inoltre la Chiesa vuole inculcare ai ricchi il dovere di soccorre il povero.



PROPRIUM MISSAE

INTROITUS
Ps 69:2; 69:3.- Deus, in adiutórium meum inténde: Dómine, ad adiuvándum me festína: confundántur et revereántur inimíci mei, qui quærunt ánimam meam.  ~~  Ps 69:4.- Avertántur retrórsum et erubéscant: qui cógitant mihi mala.  ~~  Glória  ~~  Deus, in adiutórium meum inténde: Dómine, ad adiuvándum me festína: confundántur et revereántur inimíci mei, qui quærunt ánimam meam.

Ps 69:2; 69:3.- Dio, vieni presto a liberarmi, Dio, vieni presto ad aiutarmi. Abbiano vergogna e disonore quelli che attentano la mia vita.  ~~  Ps 69:4.- Arretrino e siano confusi coloro che godono del mio male.  ~~  Gloria  ~~  Dio, vieni presto a liberarmi, Dio, vieni presto ad aiutarmi. Abbiano vergogna e disonore quelli che attentano la mia vita.

ORATIO
Orémus.
Præsta nobis, quaesumus, Dómine, auxílium grátiæ tuæ: ut, ieiúniis et oratiónibus conveniénter inténti, liberémur ab hóstibus mentis et córporis. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
Signore, concedici benigno la forza della tua grazia; affinché, convenientemente intenti al digiuno ed alla preghiera, siamo liberati dai nemici dell'anima e del corpo. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

LECTIO
Léctio Ieremíæ Prophétæ.
Ier 17:5-10
Hæc dicit Dóminus Deus: Maledíctus homo, qui confídit in hómine, et ponit carnem bráchium suum, et a Dómino recédit cor eius. Erit enim quasi myrícæ in desérto, et non vidébit, cum vénerit bonum: sed habitábit in siccitáte in desérto, in terra salsúginis et inhabitábili. Benedíctus vir, qui confídit in Dómino, et erit Dóminus fidúcia eius. Et erit quasi lignum, quod transplantátur super aquas, quod ad humórem mittit radíces suas: et non timébit, cum vénerit æstus. Et erit fólium eius víride, et in témpore siccitátis non erit sollícitum, nec aliquándo de sinet fácere fructum. Pravum est cor ómnium et inscrutábile: quis cognóscet illud? Ego Dóminus scrutans cor, et probans renes: qui do unicuique iuxta viam suam, et iuxta fructum adinventiónum suárum: dicit Dóminus omnípotens.

Queste cose dice il Signore: «Maledetto l'uomo che confida nell'uomo e fa suo appoggio un braccio di carne, e allontana il suo cuore dal Signore. Egli sarà come un tamarisco nel deserto: non godrà il bene quando venga; ma starà nell'aridità del deserto, in terre salse e inabitabili. Benedetto l'uomo che confida nel Signore, e di cui Dio sarà la speranza. Egli sarà come albero piantato lungo le acque, che distende verso l'umore le sue radici e non temerà, al sopraggiungere del caldo. Le sue foglie saran verdeggianti, senza darsi pena della siccità, e non cesserà mai di dar frutti. Tutti hanno un cuore malvagio e inscrutabile, chi lo potrà conoscere? Ma io, il Signore, io scruto i cuori, io distinguo gli affetti: e do a ciascuno secondo le sue opere, secondo il frutto dei suoi pensieri». Cosi dice il Signore onnipotente.

GRADUALE
Ps 78:9; 78:10
Propítius esto, Dómine, peccátis nostris: ne quando dicant gentes: Ubi est Deus eórum?
V. Adiuva nos, Deus, salutáris noster: et propter honórem nóminis tui, Dómine, líbera nos.

Perdona i nostri errori, Signore, perché le nazioni non dicano: «Dov'è il loro Dio?».
V. Aiutaci, o Dio della salvezza, e per la gloria del tuo nome, liberaci, Signore.

EVANGELIUM
Sequéntia   sancti Evangélii secúndum Lucam.
Luc 6:19-31
In illo témpore: Dixit Iesus pharisaeis: Homo quidam erat dives, qui induebátur púrpura et bysso: et epulabátur cotídie spléndide. Et erat quidam mendícus, nómine Lázarus, qui iacébat ad iánuam eius, ulcéribus plenus, cúpiens saturári de micis, quæ cadébant de mensa dívitis, et nemo illi dabat: sed et canes veniébant et lingébant úlcera eius. Factum est autem, ut morerétur mendícus, et portarétur ab Angelis in sinum Abrahæ. Mórtuus est autem et dives, et sepúltus est in inférno. Elevans autem óculos suos, cum esset in torméntis, vidit Abraham a longe, et Lázarum in sinu eius: et ipse clamans, dixit: Pater Abraham, miserére mei, et mitte Lázarum, ut intíngat extrémum dígiti sui in aquam, ut refrígeret linguam meam, quia crúcior in hac flamma. Et dixit illi Abraham: Fili, recordáre, quia recepísti bona in vita tua, et Lázarus simíliter mala: nunc autem hic consolátur, tu vero cruciáris. Et in his ómnibus, inter nos et vos chaos magnum firmátum est: ut hi, qui volunt hinc transíre ad vos, non possint, neque inde huc transmeáre. Et ait: Rogo ergo te, pater, ut mittas eum in domum patris mei. Hábeo enim quinque fratres, ut testétur illis, ne et ipsi véniant in hunc locum tormentórum. Et ait illi Abraham: Habent Móysen et Prophétas: áudiant illos. At ille dixit: Non, pater Abraham: sed si quis ex mórtuis íerit ad eos, pæniténtiam agent. Ait autem illi: Si Móysen et Prophétas non áudiunt, neque

In quel tempo Gesù disse ai Farisei: «C'era un uomo ricco, il quale vestiva porpora e bisso e tutti i giorni banchettava splendidamente. E c'era un mendico, chiamato Lazzaro, il quale, pieno di piaghe, stava buttato al portone di lui, bramoso di sfamarsi con le briciole che cadevano dalla tavola del ricco, ma nessuno gliele dava: venivano invece i cani a leccare le sue piaghe. Or avvenne che il mendico morì, e fu portato dagli Angeli nel seno di Abramo. Morì anche il ricco e fu sepolto nell'inferno. Allora alzando gli occhi, mentre era nei tormenti, egli vide lontano Abramo, e Lazzaro nel suo seno. E disse, gridando: “Padre Abramo, abbi pietà di me e manda Lazzaro a bagnar la punta del suo dito nell'acqua, per rinfrescarmi la lingua, perché io spasimo in questa fiamma”. Ma Abramo gli disse: “Figliolo, ricordati che tu avesti i beni in vita, mentre Lazzaro allora ebbe dei mali: e quindi ora lui è consolato e tu soffri. E poi, tra noi e voi c'è un grande abisso, tale che quelli che vogliono di qui passare a voi non possono, né di costà a noi possono valicare”. E quello replicò: “Allora, o padre, ti prego, che tu lo mandi a casa del padre mio, ché ho cinque fratelli, affinché li avverta di queste cose e non vengano anch'essi in questo luogo di tormenti”. E Abramo gli rispose: “Hanno Mosè ed i profeti: ascoltino quelli”. Replicò l'altro: “No, padre Abramo, ma se uno dai morti andrà presso di loro, si convertiranno”. Ma Abramo gli rispose: “Se non ascoltano Mosè ed i profeti, non crederanno nemmeno se uno risuscitasse da morte”».

OFFERTORIUM
Exod 32:11; 32:13; 32:14
Precátus est Móyses in conspéctu Dómini, Dei sui, et dixit: Quare, Dómine, irascéris in pópulo tuo? parce iræ ánimæ tuæ: meménto Abraham, Isaac et Iacob, quibus iurásti dare terram fluéntem lac et mel. Et placátus est Dóminus de malignitáte, quam dixit fácere pópulo suo.

Davanti al Signore suo Dio, Mosè pregava dicendo: «Perché irritarti contro il popolo tuo? Calma la tua collera, Signore; ricorda Abramo, Isacco e Giacobbe, ai quali hai giurato di donare la terra dove scorrono latte e miele». E il Signore si ritrasse dal male che aveva minacciato al popolo suo.

SECRETA
Præsénti sacrifício, nómini tuo nos, Dómine, ieiúnia dicáta sanctíficent: ut, quod observántia nostra profitétur extérius, intérius operétur efféctu. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Per questi doni, o Signore, i digiuni a te dedicati ci santifichino; affinché quanto esternamente esprime l'osservanza quaresimale interiormente lo produca. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

PRÆFATIO DE QUADRAGESIMA
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui corporáli ieiúnio vitia cómprimis, mentem élevas, virtútem largíris et proemia: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes

È veramente degno e giusto, conveniente e salutare, che noi, sempre e in ogni luogo, Ti rendiamo grazie, o Signore Santo, Padre Onnipotente, Eterno Iddio: Che col digiuno corporale raffreni i vizii, sollevi la mente, largisci virtù e premii: per Cristo nostro Signore. Per mezzo di Lui, la tua maestà lodano gli Angeli, adorano le Dominazioni e tremebonde le Potestà. I Cieli, le Virtù celesti e i beati Serafini la celebrano con unanime esultanza. Ti preghiamo di ammettere con le loro voci anche le nostre, mentre supplici confessiamo dicendo

COMMUNIO
Ioann 6:57
Qui mandúcat meam carnem, et bibit meum sánguinem, in me manet, et ego in eo, dicit Dóminus.

Dice il Signore: Chi mangia la mia carne e beve il mio sangue, rimane in me, e io rimango in lui.

POSTCOMMUNIO
Orémus.
Grátia tua nos, quaesumus, Dómine, non derelínquat: quæ et sacræ nos déditos fáciat servitúti, et tuam nobis opem semper acquírat. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
O Signore, mai ci abbandoni la tua grazia, ma ci renda intenti al tuo servizio e sempre ci procuri il tuo soccorso. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

ORATIO SUPER POPULUM
Orémus.
V. Humiliáte cápita vestra Deo.
Adésto, Dómine, fámulis tuis, et perpétuam benignitátem largíre poscéntibus: ut iis, qui te auctóre et gubernatóre gloriántur, ei congregáta restáures et restauráta consérves. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
V. Inchinatevi davanti a Dio.

O Signore, sii presente ai tuoi servi supplici con la tua misericordia; affinché a coloro che si gloriano di averti Creatore e Reggitore, Tu i beni concessi rinnovi, ed i rinnovati conservi. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.