Visualizzazione post con etichetta Terza Settimana di Quaresima. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta Terza Settimana di Quaresima. Mostra tutti i post

sabato 10 marzo 2018

Sabato della Terza Settimana di Quaresima - Stazione a Santa Susanna

La Chiesa oggi ci ricorda che Dio sempre soccorre i suoi figli e se caduti nel peccati li trae alla sua grazia se essi veramente si pentono. Pertanto la Lettura ci narra la vicenda della casta Susanna, ingiustamente accusata dai vecchioni e scagionata dal profeta Daniele: e il Vangelo ci ricorda la commovente storia della peccatrice perdonata perché pentita del suo peccato. Tuttavia il fatto che Dio si mostri misericordioso non deve farci credere all'inganno del diavolo secondo cui tal misericordia copra ogni cosa sempre e comunque: il perdono delle colpe deve sempre essere accompagnato e preceduto da un sincero pentimento e dal proposito fermo di mai più peccare, secondo il detto del Signore "Va' e non peccar più!". 



INTROITUS
Ps 5:2-3.- Verba mea áuribus pércipe, Dómine, intéllege clamórem meum: inténde voci oratiónis meæ, Rex meus et Deus meus.  ~~  Ps 5:4.- Quóniam ad te orábo, Dómine: mane exáudies vocem meam.  ~~  Glória  ~~  Verba mea áuribus pércipe, Dómine, intéllege clamórem meum: inténde voci oratiónis meæ, Rex meus et Deus meus.

Ps 5:2-3.- Signore, ascolta le mie parole, bada alle mie grida; senti il mio gèmito supplichevole, o mio Re e mio Dio.  ~~  Ps 5:4.- Fin dal mattino, o Signore, mi presento a te e sto in attesa.  ~~  Gloria  ~~  Signore, ascolta le mie parole, bada alle mie grida; senti il mio gèmito supplichevole, o mio Re e mio Dio.

ORATIO
Orémus.
Præsta, quaesumus, omnípotens Deus: ut, qui se, affligéndo carnem, ab aliméntis ábstinent; sectándo iustítiam, a culpa ieiúnent. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
Ti preghiamo, o Dio onnipotente, concedi, che quanti con la mortificazione della carne si astengono dai cibi, col fare il bene si astengano dalla colpa. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

LECTIO
Léctio Daniélis Prophétæ.
Dan 9:15-17, 19-30, 33-62
In diébus illis: Erat vir hábitans in Babylóne, et nomen eius Ióakim: et accépit uxorem nómine Susánnam, fíliam Helcíæ, pulchram nimis, et timéntem Deum: paréntes enim illíus, cum essent iusti, erudiérunt fíliam suam secúndum legem Móysi. Erat autem Ióakim dives valde, et erat ei pomárium vicínum dómui suæ: et ad ipsum confluébant Iudaei, eo quod esset honorabílior ómnium. Et constítuti sunt de pópulo duo senes iúdices in illo anno: de quibus locútus est Dóminus: Quia egréssa est iníquitas de Babylóne a senióribus iudícibus, qui videbántur régere pópulum. Isti frequentábant domum Ióakim, et veniébant ad eos omnes, qui habébant iudícia. Cum autem pópulus revertísset per merídiem, ingrediebátur Susánna, et deambulábat in pomário viri sui. Et vidébant eam senes cotídie ingrediéntem et deambulántem: et exarsérunt in concupiscéntiam eius: etevertérunt sensum suum, et declinavérunt óculos suos, ut non vidérent coelum, neque recordaréntur iudiciórum iustórum. Factum est autem, cum observárent diem aptum, ingréssa est aliquándo sicut heri et núdius tértius, cum duábus solis puéllis, voluítque lavári in pomário: æstus quippe erat, et non erat ibi quisquam, præter duos senes abscónditos et contemplántes eam. Dixit ergo puéllis: Afférte mihi óleum et smígmata, et óstia pomárii cláudite, ut laver. Cum autem egréssæ essent puéllæ, surrexérunt duo senes, et accurrérunt ad eam, et dixérunt: Ecce, óstia pomárii clausa sunt, et nemo nos videt, et nos in concupiscéntia tui sumus: quam ob rem assentíre nobis, et commiscére nobiscum. Quod si nolúeris, dicémus contra te testimónium, quod fúerit tecum iúvenis, et ob hanc causam emíseris puéllas a te. Ingémuit Susánna, et ait: Angústiæ sunt mihi úndique: si enim hoc égero, mors mihi est: si autem non egero, non effúgiam manus vestras. Sed mélius est mihi absque ópere incídere in manus vestras, quam peccáre in conspéctu Dómini. Et exclamávit voce magna Susánna: exclamavérunt autem et senes adversus eam. Et cucúrrit unus ad óstia pomárii, et aperuit. Cum ergo audíssent clamórem fámuli domus in pomário, irruérunt per postícum, ut vidérent, quidnam esset. Postquam autem senes locúti sunt, erubuérunt servi veheménter: quia numquam dictus fúerat sermo huiuscémodi de Susánna. Et facta est dies crástina. Cumque venísset pópulus ad Ióakim virum eius, venérunt et duo senióres, pleni iníqua cogitatióne advérsus Susánnam, ut interfícerent eam. Et dixérunt coram pópulo: Míttite ad Susánnam fíliam Helcíæ, uxórem Ióakim. Et statim misérunt. Et venit cum paréntibus et fíliis et univérsis cognátis suis. Fiébant ígitur sui, et omnes qui nóverant eam. Consurgéntes autem duo senióres in médio pópuli, posuérunt manus suas super caput eius. Quæ flens suspéxit ad coelum: erat enim cor eius fidúciam habens in Dómino. Et dixérunt senióres: Cum deambularémus in pomário soli, ingréssa est hæc cum duábus puéllis: et clausit óstia pomárii, et dimísit a se puéllas. Venítque ad eam adoléscens, qui erat abscónditus, et concúbuit cum ea. Porro nos, cum essémus in ángulo pomárii, vidéntes iniquitátem, cucúrrimus ad eos, et vídimus eos pariter commiscéri. Et illum quidem non quívimus comprehéndere, quia fórtior nobis erat, et apértis óstiis exsilívit: hanc autem cum apprehendissémus, interrogávimus, quisnam esset adoléscens, et nóluit indicáre nobis: huius rei testes sumus. Crédidit eis multitúdo quasi sénibus et iudícibus pópuli, et condemnavérunt eam ad mortem. Exclamávit autem voce magna Susánna, et dixit: Deus ætérne, qui absconditórum es cógnitor. qui nosti ómnia, ántequam fiant, tu scis, quóniam falsum testimónium tulérunt contra me: et ecce, mórior, cum nihil horum fécerim, quæ isti malitióse composuérunt advérsum me. Exaudívit autem Dóminus vocem eius. Cumque ducerétur ad mortem, suscitávit Dóminus spíritum sanctum pueri iunióris, cuius nomen Dániel. Et exclamávit voce magna: Mundus ego sum a sánguine huius. Et convérsus omnis pópulus ad eum, dixit: Quis est iste sermo, quem tu locútus es? Qui cum staret in médio eórum, ait: Sic fátui, fílii Israël, non iudicántes, neque quod verum est cognoscéntes, condemnástis fíliam Israël? Revertímini ad iudícium, quia falsum testimónium locúti sunt advérsus eam. Revérsus est ergo pópulus cum festinatióne. Et dixit ad eos Dániel: Separáte illos ab ínvicem procul, et diiudicábo eos. Cum ergo divísi essent alter ab áltero, vocávit unum de eis, et dixit ad eum: Inveteráte diérum malórum, nunc venérunt peccáta tua, quæ operabáris prius: iúdicans iudícia iniústa, innocéntes ópprimens, et dimíttens nóxios, dicénte Dómino: Innocéntem et iustum non interfícies. Nunc ergo, si vidisti eam, dic, sub qua arbóre vidéris eos colloquéntes sibi. Qui ait: Sub schino. Dixit autem Dániel: Recte mentítus es in caput tuum. Ecce enim, Angelus Dei, accépta senténtia ab eo, scindet te médium. Et, amóto eo, iussit veníre álium, et dixit ei: Semen Chánaan, et non Iuda, spécies decépit te, et concupiscéntia subvértit cor tuum: sic faciebátis filiábus Israël, et illæ timéntes loquebántur vobis: sed fília Iuda non sustínuit iniquitátem vestram. Nunc ergo dic mihi, sub qua arbóre comprehénderis eos loquéntes sibi. Qui ait: Sub prino. Dixit autem ei Dániel: Recte mentítus es et tu in caput tuum: manet enim Angelus Dómini, gládium habens, ut secet te médium, et interfíciat vos. Exclamávit itaque omnis coetus voce magna, et benedixérunt Deum, qui salvat sperántes in se. Et consurrexérunt advérsus duos senióres - convícerat enim eos Dániel ex ore suo falsum dixísse testimónium, - fecerúntque eis, sicut male égerant advérsus próximum: et interfecérunt eos, et salvátus est sanguis innóxius in die illa.

In quei giorni dimorava in Babilonia un uomo chiamato Ioachim. Egli aveva sposato una donna chiamata Susanna, figlia di Elcia, bellissima e timorata di Dio, avendo i suoi genitori, che erano giusti, educata la figliuola secondo la legge di Mosè. Ioachim era molto ricco; aveva accanto alla sua casa un giardino, e da lui andavano in gran numero i Giudei, perché egli era il più ragguardevole di tutti. Or in quell'anno erano stati eletti giudici del popolo due anziani, di quelli dei quali disse il Signore: «L'iniquità, in Babilonia, è venuta da anziani giudici, che si reputavano rettori del popolo». Questi frequentavano la casa di Ioachim, e tutti quelli che avevano delle liti andavano da loro. Quando la gente, verso mezzogiorno, se ne andava, Susanna soleva andare a passeggiare nel giardino di suo marito. I due vecchi, standola a guardare ogni giorno quando andava a passeggio, concepirono per lei un'ardente passione, persero il lume dell'intelletto, chiusero gli occhi per non vedere il cielo e per non ricordarsi dei suoi severi giudizi. Or avvenne che mentre essi stavano ad aspettare il giorno più adatto, Susanna entrò secondo il solito con due sole ancelle nel giardino per fare un bagno, poiché faceva caldo. Li non restarono che i due anziani, nascosti, a contemplarla. Susanna disse alle ancelle: «Dopo avermi portato l'unguento e i profumi, chiudete le porte del giardino, perché possa fare il bagno». Partite le ancelle, i due anziani uscirono dal nascondiglio e corsero da lei, e dissero: «Ecco, le porte del giardino son chiuse; nessuno ci vede, noi ardiamo del desiderio di te, acconsenti, e abbandonati ai nostri desideri. Se ricusi, noi renderemo testimonianza contro di te che con te c'era un giovane, e che per questo avevi mandate via le ancelle». Susanna sospirò e disse: «Per me non vi è via di scampo: se faccio questo, per me è morte, se non lo faccio non potrò scampare dalle vostre mani. Ma per me è meglio cadere nelle mani vostre senza aver fatto il male, che peccare nel cospetto del Signore». Allora Susanna diede un gran grido, ed anche i due anziani alzarono la voce contro di lei. Uno corse alle porte del giardino e le aprì. I servitori di casa, avendo sentito rumore nel giardino, vi accorsero per la porta interna, per veder che fosse accaduto. Sentito quanto dicevano gli anziani, i servi restarono pieni di vergogna, perché tal cosa non era mai stata detta di Susanna. I! giorno dopo, tutto il popolo si adunò nella casa di Ioachim, marito di Susanna, e vi andarono anche i due anziani, pieni di cattive intenzioni contro Susanna, per farla morire. Essi dissero alla presenza del popolo: «Mandate a chiamare Susanna, figlia d'Elda, moglie di Ioachim». Mandarono subito a chiamarla, ed essa venne coi suoi genitori, coi figliuoli e con tutti i suoi parenti. I suoi, e quanti la conoscevano, piangevano; ma i due anziani, levatisi in mezzo al popolo, posero le mani sul capo di lei. Essa piangendo, alzò gli occhi al cielo, col cuore pieno di fiducia nel Signore. Gli anziani dissero: «Mentre noi passeggiavamo soli nel giardino, costei venne con due ancelle, fece chiudere le porte del giardino e licenziò le ancelle. Allora le si accostò un giovane, che era nascosto, e peccò con lei. Noi, essendo in un angolo del giardino, vedendo quell'iniquità, corremmo verso di loro e li vedemmo peccare. Il giovane non lo potemmo prendere, perché, essendo più forte di noi, aprì le porte e scappò. Prendemmo allora lei, e la interrogammo chi fosse il giovane; ma non ce lo volle dire. Di ciò noi siamo testimoni». La moltitudine prestò loro fede, perché erano anziani e giudici del popolo, e la condannarono a morte. Allora Susanna esclamò ad alta voce, e disse: «O Dio eterno, Tu che conosci le cose occulte, e sai le cose prima che avvengano, Tu sai che essi han detto falsa testimonianza contro di me; ed ecco io muoio non avendo fatto nulla di ciò che essi hanno inventato contro di me». II Signore ascoltò la sua preghiera. Mentre Susanna era condotta al supplizio, il Signore suscitò lo Spirito santo in un tenero giovinetto chiamato Daniele, il quale gridò ad alta voce: «Io non c'entro col sangue di lei!». Rivoltosi a lui tutto il popolo disse: «Che vorresti dire con le tue parole?». E Daniele, stando in mezzo ad essi, disse: «Siete così stolti, o figli d'Israele, da condannare una figlia d'Israele, senza esaminare, senza appurare la verità? Rifate il processo; perché essi han resa falsa testimonianza contro di lei». II popolo tornò subito indietro. Daniele disse ad essi: «Separateli l'uno dall'altro ed io li esaminerò». Separati che furono l'uno dall'altro ne chiamò uno e gli disse: «O invecchiato nel male, or cadono su di te i peccati che hai fatti per l'addietro, dando sentenze ingiuste, opprimendo gli innocenti e liberando i malvagi, mentre il Signore ha detto: “Non ucciderai l'innocente e il giusto”. Dunque, se tu l'hai veduta, di', sotto qual pianta li hai veduti parlare insieme?». L'altro rispose: «Sotto un lentisco». E Daniele a lui: «Senza dubbio tu hai mentito a tua rovina: infatti l'Angelo di Dio ha già da lui ricevuta la sentenza di dividerti pel mezzo». Rimandato questo, fece venir l'altro, e gli disse: «Razza di Canaan e non di Giuda, la bellezza ti ha sedotto, la passione ti ha pervertito il cuore. Cosi voi facevate alle figliuole d'Israele, e queste, per paura, parlavano con voi; ma una figliuola di Giuda non ha potuto soffrire la vostra iniquità. Or dunque, dimmi, sotto quale albero li hai sorpresi a discorrere insieme?». L'altro rispose: «Sotto un leccio». E Daniele a lui: «Senza dubbio anche tu hai mentito per tua rovina: già ti aspetta con la spada l'Angelo del Signore per tagliarti per mezzo e cosi vi farà morire». Allora tutta l'adunanza diede in un gran grido e benedisse Dio, il quale salva coloro che sperano in lui. Poi insorti contro i due anziani, ai quali Daniele aveva fatto confessare con la loro bocca d'aver detto falsa testimonianza, fecero ad essi il male che avevano fatto al prossimo, e, applicando la legge di Mosè, li fecero morire. Cosi in quel giorno fu salvato il sangue innocente.

GRADUALE
Ps 22:4
Si ámbulem in médio umbræ mortis, non timébo mala: quóniam tu mecum es, Dómine.
V. Virga tua et báculus tuus, ipsa me consoláta sunt.

Quand'anche fossi per funerea valle non temo alcun male, perché Tu, o Signore, sei con me.
V. La tua verga e il tuo vincastro; ecco i miei conforti.

EVANGELIUM
Sequéntia    sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
Ioann 8:1-11
In illo témpore: Perréxit Iesus in montem Olivéti: et dilúculo íterum venit in templum, et omnis pópulus venit ad eum, et sedens docébat eos. Addúcunt autem scribæ et pharisaei mulíerem in adultério deprehénsam: et statuérunt eam in médio, et dixérunt ei: Magister, hæc mulier modo deprehénsa est in adultério. In lege autem Moyses mandávit nobis huiúsmodi lapidáre. Tu ergo quid dicis? Hoc autem dicébant tentántes eum, ut possent accusáre eum. Iesus autem inclínans se deórsum, dígito scribébat in terra. Cum ergo perseverárent interrogántes eum, eréxit se, et dixit eis: Qui sine peccáto est vestrum, primus in illam lápidem mittat. Et íterum se inclínans, scribébat in terra. Audiéntes autem unus post unum exíbant, incipiéntes a senióribus: et remánsit solus Iesus, et múlier in médio stans. Erigens autem se Iesus, dixit ei: Múlier, ubi sunt, qui te accusábant? nemo te condemnávit? Quæ dixit: Nemo, Dómine. Dixit autem Iesus: Nec ego te condemnábo: Vade, et iam ámplius noli peccáre.

In quel tempo Gesù se n'andò al monte degli Ulivi. Ma sul far del giorno tornò di nuovo nel tempio, e tutto il popolo accorse a lui ed egli, sedutosi, l'ammaestrava. Allora gli Scribi ed i Farisei gli condussero una donna colta in adulterio e, postala in mezzo, gli dissero: «Maestro, questa donna è stata sorpresa in flagrante adulterio. Or Mosè nella legge ci ha comandato di uccidere a colpi di pietra tali donne; e tu che ne dici?». E dicevan questo per metterlo alla prova e per poterlo accusare. Ma Gesù, chinatosi, si mise a scrivere col dito in terra. E siccome continuavano ad interrogarlo, si alzò e disse loro: «Chi di voi è senza peccato, scagli contro di lei la prima pietra». E di nuovo chinatosi, seguitò a scrivere in terra. Ma quelli udito ciò, uno dopo l'altro se ne andarono tutti, cominciando dai più vecchi, e Gesù restò solo con la donna là in mezzo. Allora, Gesù, alzatosi, le disse: « Dove sono, o donna, quelli che ti accusavano? Nessuno ti ha condannata?». Ed ella: «Nessuno, Signore». E Gesù le disse: «Nemmeno io ti condannerò: va' e d'ora in poi non peccare più».

OFFERTORIUM
Ps 118:133.
Gressus meos dírige secúndum elóquium tuum: ut non dominétur mei omnis iniustítia, Dómine.

Dirigi i miei passi secondo la tua parola, o Signore, e non lasciarmi dominare da vizio alcuno.

SECRETA
Concéde, quaesumus, omnípotens Deus: ut huius sacrifícii munus oblátum, fragilitátem nostram ab omni malo purget semper et múniat. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Ti supplichiamo, o Dio onnipotente, di concederci che l'offerta di questo sacrificio purifichi ognor più la nostra fragilità da ogni male e la fortifichi. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

PRÆFATIO DE QUADRAGESIMA
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui corporáli ieiúnio vitia cómprimis, mentem élevas, virtútem largíris et proemia: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes

È veramente degno e giusto, conveniente e salutare, che noi, sempre e in ogni luogo, Ti rendiamo grazie, o Signore Santo, Padre Onnipotente, Eterno Iddio: Che col digiuno corporale raffreni i vizii, sollevi la mente, largisci virtù e premii: per Cristo nostro Signore. Per mezzo di Lui, la tua maestà lodano gli Angeli, adorano le Dominazioni e tremebonde le Potestà. I Cieli, le Virtù celesti e i beati Serafini la celebrano con unanime esultanza. Ti preghiamo di ammettere con le loro voci anche le nostre, mentre supplici confessiamo dicendo

COMMUNIO
Ioann 8:10, 11
Nemo te condemnávit, mulier? Nemo, Dómine. Nec ego te condemnábo: iam ámplius noli peccáre.

Nessuno ti ha condannato, o donna? “Nessuno, Signore” Neppure io ti condannerò; va' e non peccare più.

POSTCOMMUNIO
Orémus.
Quaesumus, omnípotens Deus: ut inter eius membra numerémur, cuius córpori communicámus et sánguini: Qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
Fa', o Signore, che veniamo annoverati fra le membra di Colui, del cui Corpo e Sangue siamo fatti partecipi: Lui che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

ORATIO SUPER POPULUM
Orémus.
V. Humiliáte cápita vestra Deo.
Præténde, Dómine, fidélibus tuis déxteram coeléstis auxílii: ut te toto corde perquírant; et, quæ digne póstulant, cónsequi mereántur. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
V. Inchinatevi davanti a Dio.
Stendi, o Signore, la destra sui tuoi fedeli in celeste aiuto; affinché essi ti cerchino con tutto il cuore e ottengano quanto rettamente domandano. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

venerdì 9 marzo 2018

Venerdì della Terza Settimana di Quaresima - Stazione a San Lorenzo in Lucina

Solo Gesù Cristo è la fonte della vera vita e della salvezza e a lui solo si deve prestare il culto in ispirito e verità. Ciò vuole inculcarci oggi la Chiesa Roma soprattutto nella Lettura di Mosè che fa scaturire l'acqua dalla roccia, figura del Cristo venturo, e nel Vangelo della Samaritana. Nella nostra vita fatta di tentazioni e tribolazioni dobbiamo attingere all'acqua viva e salutare del Cristo, che soprattutto ci si dona nel Sacramento Eucaristico, per ricevere la grazia e la forza e il conforto.



PROPRIUM MISSAE

INTROITUS
Ps 85:17.- Fac mecum, Dómine, signum in bonum: ut vídeant, qui me oderunt, et confundántur: quóniam tu, Dómine, adiuvísti me et consolátus es me.  ~~  Ps 85:1.- Inclína, Dómine, aurem tuam, et exáudi me: quóniam inops et pauper sum ego.  ~~  Glória  ~~  Fac mecum, Dómine, signum in bonum: ut vídeant, qui me oderunt, et confundántur: quóniam tu, Dómine, adiuvísti me et consolátus es me.

Ps 85:17.- O Signore, dammi un segno del tuo favore, affinché vedano i miei nemici, con loro scorno, che Tu, o Signore, mi hai aiutato e confortato.  ~~  Ps 85:1.- Tendi l'orecchio, rispondimi, Signore, poiché io son misero e povero.  ~~  Gloria  ~~  O Signore, dammi un segno del tuo favore, affinché vedano i miei nemici, con loro scorno, che Tu, o Signore, mi hai aiutato e confortato..

ORATIO
Orémus.
Ieiúnia nostra, quaesumus, Dómine, benígno favóre proséquere: ut, sicut ab aliméntis abstinémus in córpore; ita a vítiis ieiunémus in mente. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
O Signore, continua a seguire col tuo benevolo favore i nostri digiuni; affinché ci asteniamo, come nel corpo dagli alimenti, così nell'anima dal peccato. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

LECTIO
Léctio libri Numeri.
Num 20:1, 3, 6-13
In diébus illis: Convenérunt fílii Israël adversum Móysen et Aaron: et versi in seditiónem, dixérunt: Date nobis aquam, ut bibámus. Ingressúsque Móyses et Aaron, dimíssa multitúdine, tabernáculum foederis, corruérunt proni in terram, clamaverúntque ad Dóminum, atque dixérunt: Dómine Deus, audi clamórem huius pópuli, et áperi eis thesáurum tuum, fontem aquæ vivæ, ut, satiáti, cesset murmurátio eórum. Et appáruit glória Dómini super eos. Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: Tolle virgam, et cóngrega pópulum, tu et Aaron frater tuus, et loquímini ad petram coram eis, et illa dabit aquas. Cumque edúxeris aquam de petra, bibet omnis multitúdo et iuménta eius. Tulit ígitur Móyses virgam, quæ erat in conspéctu Dómini, sicut præcéperat ei, congregáta multitúdine ante petram, dixítque eis: Audíte, rebélles et incréduli: Num de petra hac vobis aquam potérimus eiícere? Cumque elevásset Móyses manum, percútiens virga bis sílicem, egréssæ sunt aquæ largíssimæ, ita ut pópulus bíberet, et iuménta. Dixítque Dóminus ad Móysen et Aaron: Quia non credidístis mihi, ut sanctificarétis me coram fíliis Israël, non introducétis hos pópulos in terram, quam dabo eis. Hæc est aqua contradictiónis, ubi iurgáti sunt fílii Israël contra Dóminum, et sanctificátus est in eis.

In quei giorni: I figli d'Israele si radunarono contro Mosè ed Aronne; e levatisi in sedizione presero a dire: «Dateci acqua da bere». Mosè ed Aronne, lasciata la moltitudine, entrarono nel Tabernacolo dell'alleanza e prostratisi bocconi per terra, alzarono la voce al Signore, dicendo: «Signore Dio, ascolta il grido di questo popolo ed apri loro il tuo tesoro, una fonte d'acqua viva; si dissetino e cessino di mormorare». Apparve allora sopra di essi la gloria del Signore, che così parlò a Mosè: «Prendi la verga, raduna il popolo, e in sua presenza tu e il tuo fratello Aronne parlate alla roccia, ed essa darà acqua; e dall'acqua fatta sgorgare dalla pietra sarà dissetato il popolo con il suo bestiame». Mosè adunque, prese dinanzi al Signore la verga, e radunata la moltitudine dinanzi alla pietra, disse: «Ascoltate, ribelli e increduli: potremo noi farvi uscire dell'acqua da questa pietra?». Allora Mosè alzò la mano, colla verga percosse due volte la pietra, e ne scaturirono tante acque da dissetare il popolo ed il bestiame. Ma il Signore disse a Mosè e ad Aronne: «Perché non mi avete creduto, sì da provare la mia santità dinanzi ai figli d'Israele, voi non introdurrete questo popolo nella terra che darò loro». Questa è l'acqua di Meriba, ove i figli d'Israele contesero contro il Signore, che diede loro una prova della sua santità.

GRADUALE
Ps 27:7, 1
In Deo sperávit cor meum, et adiútus sum: et reflóruit caro mea, et ex voluntáte mea confitébor illi.
V. Ad te, Dómine, clamávi: Deus meus, ne síleas, ne discédas a me.

In Dio confida il mio cuore: sono aiutato, riprendo vigore, dall’intimo gli rendo grazie.
V. A te grido, Signore, Dio mio, non tacere, non lasciarmi.

TRACTUS
Ps 102:10
Dómine, non secúndum peccáta nostra, quæ fécimus nos: neque secúndum iniquitátes nostras retríbuas nobis.
Ps 78:8-9.
Dómine, ne memíneris iniquitátum nostrárum antiquárum: cito antícipent nos misericórdiæ tuæ, quia páuperes facti sumus nimis. [Hic genuflectitur]
V. Adiuva nos, Deus, salutáris noster: et propter glóriam nóminis tui, Dómine, líbera nos: et propítius esto peccátis nostris, propter nomen tuum.

Non trattarci, Signore, secondo i nostri errori, non punirci secondo le nostre colpe.
V. Non ricordarti con noi delle colpe antiche: presto ci venga incontro il tuo affetto, perché siamo molto deboli.
V. Aiutaci, o Dio della salvezza: e per la gloria del tuo nome, liberaci, Signore: e perdona i nostri errori per amore del tuo nome.

EVANGELIUM
Sequéntia sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
Ioann 4:5-42
In illo témpore: Venit Iesus in civitátem Samaríæ, quæ dícitur Sichar: iuxta praedium, quod dedit Iacob Ioseph, fílio suo. Erat autem ibi fons Iacob. Iesus ergo fatigátus ex itínere, sedébat sic supra fontem. Hora erat quasi sexta. Venit múlier de Samaría hauríre aquam. Dicit ei Iesus: Da mihi bíbere. - Discípuli enim eius abíerant in civitátem, ut cibos émerent. - Dicit ergo ei múlier illa Samaritána: Quómodo tu, Iudaeus cum sis, bíbere a me poscis, quæ sum múlier Samaritána? non enim coutúntur Iudaei Samaritánis. Respóndit Iesus et dixit ei: Si scires donum Dei, et quis est, qui dicit tibi: Da mihi bibere: tu fórsitan petísses ab eo, et dedísset tibi aquam vivam. Dicit ei múlier: Dómine, neque in quo háurias habes, et púteus alius est: unde ergo habes aquam vivam? Numquid tu maior es patre nostro Iacob, qui dedit nobis púteum, et ipse ex eo bibit et fílii eius et pécora eius? Respóndit Iesus et dixit ei: Omnis, qui bibit ex aqua hac, sítiet íterum: qui autem bíberit ex aqua, quam ego dabo ei, non sítiet in ætérnum: sed aqua, quam ego dabo ei, fiet in eo fons aquæ saliéntis in vitam ætérnam. Dicit ad eum mulier: Dómine, da mihi hanc aquam, ut non sítiam neque véniam huc hauríre. Dicit ei Iesus: Vade, voca virum tuum, et veni huc. Respóndit múlier, et dixit: Non hábeo virum. Dicit ei Iesus: Bene dixísti, quia non hábeo virum: quinque enim viros habuísti, et nunc, quem habes, non est tuus vir: hoc vere dixísti. Dicit ei múlier: Dómine, vídeo, quia Prophéta es tu. Patres nostri in monte hoc adoravérunt, et vos dícitis, quia Ierosólymis est locus, ubi adoráre opórtet. Dicit ei Iesus: Múlier, crede mihi, quia venit hora, quando neque in monte hoc, neque in Ierosólymis adorábitis Patrem. Vos adorátis, quod nescítis: nos adorámus, quod scimus, quia salus ex Iudaeis est. Sed venit hora, et nunc est, quando veri adoratóres adorábunt Patrem in spíritu et veritáte. Nam et Pater tales quærit, qui adórent eum. Spíritus est Deus: et eos, qui adórant eum, in spíritu et veritáte opórtet adoráre. Dicit ei mulier: Scio, quia Messías venit qui dícitur Christus. Cum ergo vénerit ille, nobis annuntiábit ómnia. Dicit ei Iesus: Ego sum, qui loquor tecum. Et contínuo venérunt discípuli eius: et mirabántur, quia cum mulíere loquebátur. Nemo tamen dixit: Quid quæris, aut quid loquéris cum ea? Reliquit ergo hýdriam suam múlier, et ábiit in civitátem, et dicit illis homínibus: Veníte, et vidéte hóminem, qui dixit mihi ómnia, quæcúmque feci: numquid ipse est Christus? Exiérunt ergo de civitáte, et veniébant ad eum. Intérea rogábant eum discípuli, dicéntes: Rabbi, mandúca. Ille autem dicit eis: Ego cibum habeo manducáre, quem vos nescítis. Dicébant ergo discípuli ad ínvicem: Numquid áliquis áttulit ci manducáre? Dicit eis Iesus: Meus cibus est, ut fáciam voluntátem eius, qui misit me, ut perfíciam opus eius. Nonne vos dícitis, quod adhuc quátuor menses sunt, et messis venit? Ecce, dico vobis: Leváte óculos vestros, et vidéte regiónes, quia albæ sunt iam ad messem. Et qui metit, mercédem áccipit, et cóngregat fructum in vitam ætérnam: ut, et qui séminat, simul gáudeat, et qui metit. In hoc enim est verbum verum: quia álius est qui séminat, et álius est qui metit. Ego misi vos métere quod vos non laborástis: alii laboravérunt, et vos in labóres eórum introístis. Ex civitáte autem illa multi credidérunt in eum Samaritanórum, propter verbum mulíeris testimónium perhibéntis: Quia dixit mihi ómnia, quæcúmque feci. Cum veníssent ergo ad illum Samaritáni, rogavérunt eum, ut ibi manéret. Et mansit ibi duos dies. Et multo plures credidérunt in eum propter sermónem eius. Et mulíeri dicébant: Quia iam non propter tuam loquélam crédimus: ipsi enim audívimus, et scimus, quia hic est vere Salvátor mundi.

In quel tempo Gesù giunse ad una città della Samaria, detta Sichar, vicino alla tenuta che da Giacobbe fu data al suo figlio Giuseppe. Là vi era pure il pozzo di Giacobbe. Or dunque Gesù, stanco dal viaggio, se ne stava così sedendo presso il pozzo. Era circa l'ora sesta. Venne ad attinger acqua una Samaritana. Gesù le disse: «Dammi da bere». I suoi discepoli erano andati in città a comprar da mangiare. La Samaritana gli rispose: «Come mai tu che sei giudeo chiedi da bere a me che sono Samaritana?». Infatti, i Giudei non hanno relazione con i Samaritani. Gesù le rispose: «Se tu conoscessi il dono di Dio, e chi è che ti dice: “Dammi da bere”; tu stessa forse ne avresti chiesto a lui, che t'avrebbe dato acqua viva». La donna gli rispose: «Signore, non hai con che attingere e il pozzo è profondo, donde hai questa acqua viva? Sei tu forse più di Giacobbe nostro padre, che diede a noi questo pozzo, e vi bevve lui stesso e i suoi figli e il suo bestiame?». E Gesù a lei: «Chi beve di questa acqua tornerà ad aver sete; ma chi beve l'acqua che gli darò io, non avrà più sete in eterno; anzi l'acqua da me data, diventerà in lui fontana d'acqua viva, zampillante in vita eterna». E la donna: «Signore, dammi di quest'acqua, affinché non abbia mai più sete, e non abbia a venir qui, per attingere». Gesù le disse: «Va' a chiamare tuo marito e ritorna qui». Rispose la donna: «Non ho marito» . E Gesù: «Hai detto bene, non ho marito, perché ne hai avuti cinque e quello che hai ora non è tuo marito: in questo hai detto la verità». Gli disse la donna: «Signore, m'accorgo che tu sei profeta. I nostri padri hanno adorato Iddio su questo monte e voi dite che il luogo dove bisogna adorare è in Gerusalemme». Gesù le rispose: «Credimi, donna; è venuto il tempo in cui né su questo monte né in Gerusalemme adorerete il Padre. Voi adorate quello che non conoscete; noi adoriamo quello che conosciamo: perché la salvezza vien dai Giudei. Ma l'ora viene, anzi è questa, in cui i veri adoratori adoreranno il Padre in spirito e verità. Ché il Padre vuol tali adoratori. Dio è spirito e quei che l’adorano, bisogna che l'adorino in ispirito e verità». Gli disse la donna: «So che ha da venire il messia, che vuol dire Cristo; quando sarà venuto lui, ci istruirà di tutto». E Gesù a lei: «Son io che ti parlo». In quel momento arrivarono i suoi discepoli e si meravigliarono che parlasse con una donna. Nessuno però gli disse: «Che cerchi? o di che parli con lei?». Intanto la donna, lasciata la sua brocca, andò in città a dire a quella gente: «Venite a vedere un uomo il quale mi ha detto tutto quello che ho fatto. Che sia il Cristo?». Uscirono pertanto dalla città e andarono da lui. In quel frattempo i discepoli lo pregavano dicendo: «Maestro, mangia». Ma egli rispose loro: «Io mi nutro di un cibo che voi non conoscete». I discepoli perciò dicevano tra loro: «Forse qualcuno gli ha portato da mangiare!». Gesù, disse loro: «Il mio cibo è fare la volontà di Colui che mi ha mandato, e, così compiere l'opera sua. Non dite voi: Ancora quattro mesi e poi vien la mietitura? Ecco, io vi dico, alzate gli occhi e mirate le campagne che già biondeggiano per la mietitura. Chi miete, riceve la mercede e raccoglie frutto per la vita eterna; sicché ne goda insieme chi semina e chi miete. In questo, proprio, s'avvera quel proverbio: "Altri semina, ed altri miete". Io vi ho mandati a mietere ciò che voi non avete lavorato; altri hanno lavorato, e voi siete sottentrati nel loro lavoro». Or molti Samaritani della città credettero in lui, per le parole della donna che attestava: «Mi ha detto tutto quello che ho fatto». Andati adunque da lui, quei Samaritani lo pregavano di trattenersi con loro. E ci rimase due giorni. E molti più credettero per le Sue parole, e dicevano alla donna: «Noi non crediamo più solo per la tua parola, ma perché abbiamo noi stessi udito e conosciuto che Colui è veramente il Salvatore del mondo».

OFFERTORIUM
Ps 5:3-4
Inténde voci oratiónis meæ, Rex meus, et Deus meus: quóniam ad te orábo, Dómine.

Ascolta il mio gemito, mio Re e mio Dio; poiché a te mi raccomando, o Signore.

SECRETA
Réspice, quaesumus, Dómine, propítius ad múnera, quæ sacrámus: ut tibi grata sint, et nobis salutária semper exsístant. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.  
 
O Signore, guarda benigno a queste oblazioni che ti consacriamo affinché a te siano gradite e a noi sempre salutari. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

PRÆFATIO DE QUADRAGESIMA
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui corporáli ieiúnio vitia cómprimis, mentem élevas, virtútem largíris et proemia: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes

È veramente degno e giusto, conveniente e salutare, che noi, sempre e in ogni luogo, Ti rendiamo grazie, o Signore Santo, Padre Onnipotente, Eterno Iddio: Che col digiuno corporale raffreni i vizii, sollevi la mente, largisci virtú e premii: per Cristo nostro Signore. Per mezzo di Lui, la tua maestà lodano gli Angeli, adorano le Dominazioni e tremebonde le Potestà. I Cieli, le Virtú celesti e i beati Serafini la célebrano con unanime esultanza. Ti preghiamo di ammettere con le loro voci anche le nostre, mentre supplici confessiamo dicendo

COMMUNIO
Ioann 4:13, 14
Qui bíberit aquam, quam ego dabo ei, dicit Dóminus, fiet in eo fons aquæ saliéntis in vitam ætérnam.

Dice il Signore: L'acqua che darò io diventerà in chi la beve fontana zampillante per la vita eterna.

POSTCOMMUNIO
Orémus.
Huius nos, Dómine, percéptio sacraménti mundet a crimine: et ad coeléstia regna perdúcat. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
O Signore, questa santa Comunione ci purifichi dal peccato e ci conduca al regno celeste. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

ORATIO SUPER POPULUM
Orémus.
V. Humiliáte cápita vestra Deo.
Præsta, quaesumus, omnípotens Deus: ut, qui in tua protectióne confídimus, cuncta nobis adversántia, te adiuvánte, vincámus. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
V. Inchinatevi davanti a Dio.
Ti preghiamo, o Dio onnipotente: fa' che noi, fiduciosi nella tua grazia, possiamo vincere col tuo aiuto tutte le nostre avversità. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

martedì 6 marzo 2018

Martedì della Terza Settimana di Quaresima – Stazione a Santa Pudenziana

Nella liturgia odierna la Chiesa ci insegna ci parla della misericordia di Dio e del pentimento che ce la fa meritare. La vedova è figura della Chiesa perseguitata dai nemici dopo l'Ascensione del Cristo: la persecuzione che le muove Satana tocca principalmente tanti cristiani che peccano e che rischiano di dannarsi. Ma Cristo non ci ha lasciati senza mezzi di salvezza: con una confessione ben fatta - il potere delle chiavi di cui parla il Vangelo - noi possiamo esser liberati dalle catene del peccato e del Diavolo e meritare la misericordia del Cristo, sovrabbondante come l'olio divinamente moltiplicato. 


INTROITUS
Ps 16:6, 8.- Ego clamávi, quóniam exaudísti me, Deus: inclína aurem tuam, et exáudi verba mea: custódi me, Dómine, ut pupíllam óculi: sub umbra alárum tuárum prótege me.  ~~  Ps 16:1.- Exáudi, Dómine, iustítiam meam: inténde deprecatiónem meam.  ~~  Glória  ~~  Ego clamávi, quóniam exaudísti me, Deus: inclína aurem tuam, et exáudi verba mea: custódi me, Dómine, ut pupíllam óculi: sub umbra alárum tuárum prótege me.

Ps 16:6, 8.- Te invoco, mio Dio, perché Tu mi ascolti; porgi il tuo orecchio ed esaudisci la mia prece: custodiscimi, o Signore, come la pupilla dell'occhio; proteggimi all'ombra delle tue ali.  ~~  Ps 16:1.- Signore, ascolta la mia supplica; esaudisci la mia preghiera.  ~~  Gloria  ~~  Te invoco, mio Dio, perché Tu mi ascolti; porgi il tuo orecchio ed esaudisci la mia prece: custodiscimi, o Signore, come la pupilla dell'occhio; proteggimi all'ombra delle tue ali.

ORATIO
Orémus.
Exáudi nos, omnípotens et miséricors Deus: et continéntiæ salutáris propítius nobis dona concéde. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
Ascoltaci, o Dio onnipotente e misericordioso; e benevolo concedici il dono di una salutare continenza. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

LECTIO
Léctio libri Regum.
4 Reg 4:1-7.
In diébus illis: Múlier quædam clamábat ad Eliséum Prophétam, dicens: Servus tuus vir meus mórtuus est, et tu nosti, quia servus tuus fuit timens Dóminum: et ecce, créditor venit, ut tollat duos fílios meos ad serviéndum sibi. Cui dixit Eliséus: Quid vis, ut fáciam tibi? Dic mihi, quid habes in domo tua? At illa respóndit: Non hábeo ancílla tua quidquam in domo mea, nisi parum ólei, quo ungar. Cui ait: Vade, pete mútuo ab ómnibus vicínis tuis vasa vácua non pauca. Et ingrédere, et claude óstium tuum, cum intrínsecus fúeris tu et fílii tui: et mitte inde in ómnia vasa hæc: et cum plena fúerint, tolles. Ivit itaque múlier, et clausit óstium super se et super fílios suos: illi offerébant vasa, et illa infundébat. Cumque plena fuíssent vasa, dixit ad fílium suum: Affer mihi adhuc vas. Et ille respóndit: Non hábeo. Stetítque óleum. Venit autem illa, et indicávit hómini Dei. Et ille: Vade, inquit, vende oleum, et redde creditóri tuo: tu autem et fílii tui vívite de réliquo.

In quel tempo una donna si raccomandava ad Eliseo dicendo: «Il tuo servo, mio marito, è morto, e tu sai se il tuo servo temeva il Signore; or ecco è venuto un creditore a prendere i miei due figli per farli suoi schiavi». Eliseo le disse: «Che passo farti? Dimmi, che hai in casa tua?». Essa rispose: «Io tua serva, in casa mia non ho niente eccetto che un'ampolla di olio». Allora le disse: «Va' a chieder in prestito dai tuoi vicini dei vasi vuoti, e non pochi; poi, rientrata che sarai, chiuditi in casa insieme ai tuoi figli, versa quell'olio in tutti quei vasi, e quelli pieni mettili da parte». La donna se ne andò, e chiuse la porta dietro a sé e ai suoi figli: questi le presentavano i vasi, ed essa versava. Quando i vasi furono pieni, disse ad uno dei suoi figli: «Portami un altro vaso». Ma quegli rispose: «Non ce n'è più». E l'olio si fermò. Allora essa andò a riferire all'uomo di Dio, il quale disse: «Va' a vendere l'olio e paga il tuo creditore, e tu e i tuoi figli vivete con quel che resterà».

GRADUALE
Ps 18:13-14
Ab occúltis meis munda me, Dómine: et ab aliénis parce servo tuo.
V. Si mei non fúerint domináti, tunc immaculátus ero: et emundábor a delícto máximo.

Purificami, o Signore, dai peccati occulti, e dagli altri preserva il tuo servo.
V. Se non avranno dominio su di me, allora sarò puro e mondo da ogni colpa.

EVANGELIUM
Sequéntia   sancti Evangélii secúndum Matthaeum.
Matt 18:15-22
In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis: Si peccáverit in te frater tuus, vade, et córripe eum inter te et ipsum solum. Si te audíerit, lucrátus eris fratrem tuum. Si autem te non audíerit, ádhibe tecum adhuc unum vel duos, ut in ore duórum vel trium téstium stet omne verbum. Quod si non audíerit eos: dic ecclésiæ. Si autem ecclésiam non audíerit: sit tibi sicut éthnicus et publicánus. Amen, dico vobis, quæcúmque alligavéritis super terram, erunt ligáta et in coelo: et quæcúmque solvéritis super terram, erunt solúta et in coelo. Iterum dico vobis, quia si duo ex vobis consénserint super terram, de omni re quamcúmque petíerint, fiet illis a Patre meo, qui in coelis est. Ubi enim sunt duo vel tres congregáti in nómine meo, ibi sum in médio eórum. Tunc accédens Petrus ad eum, dixit: Dómine, quóties peccábit in me frater meus, et dimíttam ei? usque sépties? Dicit illi Iesus: Non dico tibi usque sépties, sed usque septuágies sépties.

In quel tempo disse Gesù ai suoi discepoli: «Se tuo fratello ha peccato contro di te, va' e ammoniscilo fra te e lui solo; se ti ascolta, hai guadagnato il tuo fratello. E se non ti ascolta, prendi con te uno o due, affinché per bocca di due o tre testimoni sia regolata ogni cosa. E se non ne fa caso, fallo sapere alla Chiesa; se poi non ascolta nemmeno la Chiesa, consideralo come un pagano e un pubblicano. Inoltre v'assicuro in verità: Quanto legherete sulla terra sarà legato nel cielo; e quanto scioglierete sulla terra sarà sciolto nel cielo. Ancora vi dico: se due di voi si accorderanno sulla terra a domandare qualsiasi cosa, sarà loro concessa dal Padre mio che è nei cieli. Perché dove sono due o tre adunati nel mio nome, ci sono io in mezzo a loro». Allora Pietro, fattosi avanti, disse: «Signore, fino a quante volte, se il mio fratello pecca contro di me, dovrò perdonare? fino a sette volte?». Gesù gli rispose: «Non ti dico fino a sette, ma fino a settanta volte sette».

OFFERTORIUM
Ps 117:16, 17
Déxtera Dómini fecit virtútem, déxtera Dómini exaltávit me: non móriar, sed vivam, et narrábo ópera Dómini.

La destra di Dio compie prodezze, la destra di Dio mi ha innalzato: io non posso morire, perché vivo per narrare le azioni di Dio.

SECRETA
Per hæc véniat, quaesumus, Dómine, sacraménta nostræ redemptiónis efféctus: qui nos et ab humánis rétrahat semper excéssibus, et ad salutária dona perdúcat. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Per questi misteri si produca in noi, o Signore, il frutto della nostra redenzione, il quale ci trattenga sempre da ogni eccesso della natura umana, e ci porti all'eterna salvezza. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

PRÆFATIO DE QUADRAGESIMA
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui corporáli ieiúnio vitia cómprimis, mentem élevas, virtútem largíris et proemia: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes

È veramente degno e giusto, conveniente e salutare, che noi, sempre e in ogni luogo, Ti rendiamo grazie, o Signore Santo, Padre Onnipotente, Eterno Iddio: Che col digiuno corporale raffreni i vizii, sollevi la mente, largisci virtú e premii: per Cristo nostro Signore. Per mezzo di Lui, la tua maestà lodano gli Angeli, adorano le Dominazioni e tremebonde le Potestà. I Cieli, le Virtù celesti e i beati Serafini la celebrano con unanime esultanza. Ti preghiamo di ammettere con le loro voci anche le nostre, mentre supplici confessiamo dicendo

COMMUNIO
Ps 14:1-2
Dómine, quis habitábit in tabernáculo tuo? aut quis requiéscet in monte sancto tuo? Qui ingréditur sine mácula, et operátur iustítiam.

Signore, chi abiterà nel tuo tabernacolo? o chi riposerà sul tuo monte santo? Chi vive senza macchia e pratica la santità.

POSTCOMMUNIO
Orémus.
Sacris, Dómine, mystériis expiáti: et véniam, quaesumus, consequámur et grátiam. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
O Signore, fa' che noi, purificati da questo sacro mistero, conseguiamo il perdono tuo e la grazia. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.

ORATIO SUPER POPULUM
Orémus.
V. Humiliáte cápita vestra Deo.
Tua nos, Dómine, protectióne defénde: et ab omni semper iniquitáte custódi. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Preghiamo.
V. Inchinatevi davanti a Dio.
Signore, difendici con la tua protezione; e custodiscici sempre da ogni iniquità. Per il nostro Signore Gesù Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con te, in unità con lo Spirito Santo, per tutti i secoli dei secoli. Amen.